Wat een grandioze beschrijving van een verwaterde vriendschapsband. Zo suggestief verwoord dat de lezer zich bij elke passage een eigen ervaring kan inbeelden. Knap.
Mooi hoe je met zo weinig woorden meteen een gevoel neerzet. Die woonboot, het scheve water, het kraken — je bent er meteen. En die laatste zin blijft hangen. Was dit gebaseerd op een echte herinnering, of volledig fictie?
Dat is een heel fijn commentaar, Gi. Ik ga me steeds schuldiger voelen ... 😉